آلیاژهای حافظه‌دار در خدمت انرژی و محیط‌ زیست

موضوع استحصال انرژی از مباحثی است که بشر به دلیل نیاز، همواره دنبال آن بوده است. در این بین در سال‌های اخیر همخوان‌بودن فرایندها با محیط‌ زیست نیز به‌عنوان یک پارامتر تعیین‌کننده در انتخاب فرایندها مطرح شده است. زمانی این موضوع هیجان‌انگیزتر می‌شود که گزارش شود در کشورهای مختلف بین یک‌چهارم تا یک‌سوم انرژی مصرفی صنایع به‌ صورت گرما به هدر می‌رود یا آمار دیگری بیان می‌کند که مقدار انرژی اتلافی سالانه جهان (به‌صورت آب گرم)، معادل دو برابر انرژی نفت و گاز تولیدی در عربستان سعودی در یک سال برآورد شده است. حال اگر با هر روشی بتوان از این تلفات کاست، خود به معنی کسب سود بادآورده خواهد بود. در کنار مطلب یادشده، باید توجه داشت که موضوع آلیاژهای حافظه‌دار مانند نوعی جادوگری و تردستی مطرح بوده است؛ چون سطح یک فلز پس از تغییر شکل قادر است مجددا با ریختن آب داغ روی آن، به شکل قبلی خود بازگردد. هرچند تاریخچه این آلیاژها قدیمی است و تقریبا تمام مهندسان متالورژی به‌نوعی به نام این آلیاژها برخورده‌اند، ولی جالب این است که با این همه توانایی، به‌جز در چند رشته محدود صنعتی، آن‌چنان فراگیر نشده‌اند. با تمام این مسائل، دانشگاه‌ها و مراکز پژوهشی مشهور جهان هیچ‌گاه از مطالعه این آلیاژها برای کاربردهای جدید دست برنداشتند. این گویای آن است که آنها از هیچ موضوع کوچکی نیز نمی‌گذرند و به وظیفه خود درباره رصد فناوری‌ها عمل می‌کنند و این شاید دلیل تفاوت دانشگاه‌ها و پژوهشگاه‌های داخلی با این مراکز مشهور خارجی باشد و اینجاست که نقش انکوباتورهای علمی یا همان مراکز رشد برای زنده‌نگه‌داشتن ایده‌های جدید و قدیمی مطروحه در دانشگاه‌ها و جامعه نمایان‌تر می‌شود.
محفلی برای اختراع
همین چند سال قبل بود که در شهر دوبلین در ایرلند، یک دانشمند، یک مهندس و یک تاجر در محلی گردهم آمدند تا آزمایشی را تجربه کنند. آنها ابتدا آب را درون یک چای‌ساز برقی گرم کردند، سپس این آب داغ را روی لوله‌ای که به صورت طولی از وسط به دو نیم تقسیم شده بود، جاری کردند. در انتهای این نیم‌لوله، چند سانتی‌متر سیم قرار داشت و یکی از آن سه نفر یک خط‌کش را در کنار این سیم قرار داده بود. با جریان‌یافتن آب داغ روی لوله، طول این سیم چند سانتی‌متر کاهش یافت و وقتی دوباره آب سرد روی این نیم‌لوله جاری شد، طول سیم به اندازه قبلی خود بازگشت. در اینجا بود که آن سه نفر دریافتند به کشف بزرگی دست یافته‌اند. ادامه مطلب

درباره ی مصطفايی

مهندس عبداله مصطفايي فارغ التحصيل مقطع كارشناسي ارشد رشته مهندسي محيط زيست از دانشگاه تهران و مقطع كارشناسي رشته مهندسي شيمي از دانشگاه صنعتي شريف است. تجربيات وي در زمينه فرايندهاي شيميايي، محيط زيست و انرژي است. از نامبرده مقالات متعددي در نشريات علمي و روزنامه ها چاپ شده است.
Bookmark the پیوند یکتا.

نظرات بسته شده است.